Τελευταία Δημοσίευση

Το blog αυτό θα πάψει να υπάρχει. Εδώ. Θα συνεχίσει την ύπαρξή του σε άλλο τόπο. Για λόγους, αρχικά και κυρίως, συμβολισμού, εν συνεχεία αισθητικής και τέλος για τις προκλήσεις που μου προσφέρει ο εκεί κόσμος. Αλλά αυτά δε σας νοιάζουν και πολύ, έτσι?;)

(Last Updated 26/04/16 )

Απειροστικό Ευαγέλιο

Στην κορυφή των δέντρων
θα έβαζα την αδιαφορία
Και στο έδαφος
σε αφθονία
θα έβαζα τον φθόνο

Στην ανατολή την αυτοθυσία
και στν δύση την υποκρισια.
Και θα έκαμα τη γη στρογγυλή
Να μην ξέρεις προς τα που είναι η ακινησία
Να μη μπορείς να σιάξεις στον ύπνο σου

Στο μέλλον θα έθαβα την νιότη
και στο παρελθόν την ασχήμια
Αλλά όσα θα μεγαλώνεται
τόσο θα κουράζεσται
Κι όσο μικρότεροι είσαστε
τόσο πιο αβέβαιοι.

Και σας έριξα, μαϊμούδια μου
Πάνω στα πέντε νησιά
και στις 80 ηπείρους
.Με κομποσκίνια
300 εκατομμυρίων ετών
στο γλέντι μου βραχιολάκια

Και, μα την εφυΐα μου, κυρήξατε πόλεμο.
Ω! τι ωραία που είναι
πηθηκάκια μου
Να σας βλέπω έτσι
φυλακισμένους στην ελευθερία σας,
στην παναθρώπινή σας αλεργία.

Να κοπανάτα, χα χα χα
τα κεφάλια σας να κάμετε κρότο
Ταραχή
πόλεμο
κι αναβρασμό

Να εκλέγεσται, ω μα τη χάρη μου
και να σκάτε τις βρωμιάρικες αρτηρίες σας
από την πιεση του αγώνα
Και μετά, χι χι
Ω, χα χα
να χωρίζεστε. Με ίδιες αναπνοές, ίδιες κωλοτρυπίδες, ίδια μάτια
να εγληματίζεται στα πάντα που μάθατε
Χα χα χα
και στη λογική
ω ναι, αυτό θα είναι το υπέρτατο
στη λογική σας, το μόνο σας καλό
να θάβεται τα πάντα στη λογική σας

Captured Keywords

απειροστικός, πομπωδες αντιγραφο, ισχυρος ξενιστης, να μπορεις, στις, πρόσεξα, ομελέτα, bioμηχανικό τοπίο, δε καταλαβαίνω, είναι που, βαθιά, κύλινδρο, παθαίνω καρκίνο, πεθαίνει, τούτ, με ρώτησε, τς απάντσα, θέσας, μια γρηγοράδα, θέληση, τώρα, τωρα, αστο, μου πέρασε, τελεια, σ αγαπώ, μου λείπεις, κι όλο, άραγε, και μετα, η θλίψη, αγωνιστή, άτιτλο #1, η χαλιράσι, από ανεμώλια, ας λήξουν, v=3lrhrkxqms, aς λήξουν, οι στεριανοί, την ψυχή, που χαμουρεύονται, οι εργατοπατέρες, η λίλια, οι αγανακτισμένοι, v=lov4oat2ttk, μάθημα 1ο, μάθημα 2ο, απορίες, τίποτα, κουλέ καφέ, είμαι χάλια, σηκώνομαι, μόνο εγώ, τον παρατήρησα, eftasa, εκεί, ούρλιαξα, από λαγνεία, με ζήλεψε, κατσούφιασε, παλαιότερες αναρτήσεις, αρχική σελίδα, λινκσ, lullaby, blogspot, ανεμώλια, ανγνώστες, λίστα, μάϊος, απρίλιος

Αναδημοσίευση από Lullaby

Μοναξια_Χωρις_Συμβιβασμους

κυττα πως πηγαινοερχομαι 

απ αυτο που ειμαι

σ αυτο που θενα θελα να ειμαι

πομπωδες αντιγραφο

των καλων οικογενειαρχων

και των χαζων προϊσταμενων μας

κυττα πως πηγαινοερχομαι

απο σιωπηλες αποθθαρρυνσεις

σε βαρετα γλωσσοκοπανηματα

ισχυρος ξενιστης 

σε εγωισμο και ενοχες

που αθορυβα μετασχηματιζονται

να μπορεις να εχεις γνωμη

να μπορεις

να μπορεις να συγκλονιζεσαι

Εγώ κι ο κόσμος

Ο κόσμος ομορφαίνει
κι εγώ γερνάω.
Είναι στιγμές που θα πω.





Ο κόσμος ομορφαίνει
κι εγώ γερνάω.
Ίσως θα μεγαλώσω κάποτε
και θα πάψω να λέω τέτοια πράματα.

Πρόσεξα

Σηκώθηκα από τη καρέκλα, περπάτησα 3 μέτρα, μέσα στο σπίτι και κάθησα στη χέστρα. Καθώς το κεφάλι στάθηκε στη θέση ανάπαυσης, πρόσεξα να αναβοσβήενι η όρασή μου. Το τέμπο του αναβοσβήματος συνχρονιζόταν με τους χτύπους της καρδιάς μου, πρόσεξα. Περπατώντας 3 μέτρα είχα τέτοιους σφιγμούς?
Κάποτε οι άνθρωποι, όχι όλη τους αλλά κάποιες μορφές τους, κατέληγαν να ζουν σα πρεζάκηδες μέχρι που έπαυαν να ζούνε γιατί ήτανε πρεζάκιδες. Σήμερα, η πρέζα έχει εξελιχθεί, υπάρχει στη καθημερινότητα της ζωής και προστατελυει την παραγωγηκλη διαδικασία. Δημιουργεί σάπια σώματα με καμιά ανάγκη κίνησεων αυτοσχεδιασμού, ανθεκτικά στην επαναληψημότητα των προτύπων. Διεγείρει τα ένστικτα της ξερίζωσης του άλλου και δημιουργεί καρκινώματα στο σώμα και στη ψυχή. Η νέα πρέζα κυκλοφορεί και προσφέρεται δωρεάν αρκεί να κάνεις έναν λογαριασμό πατώντας στο επόμενο λινκ.

Ομελέτα

Κατ' απ' το δρόμο της πλατείας
ζουν οι αλήτες του ντουνιά.
Ο κόσμος γέλαγε μαζί τους
μ' αυτοί δε βγάζανε μιλιά.

Στο πάνω μέρος της πλατείας
πήγαν δυο τύποι με σκουφιά
Βγάλαν λεπίδες και πήραν να σφάζουν
Καθάρισε λέει η γειτονιά

Γέμισε αίματα μα πες μου
πως γίναν τάχα όλα αυτά
Θρηνείς γελείε για τη βία
μα 'κείνη βγήκε απ' τ' αυγά

Το' χες το φίδι, το κοιτούσες
του χάιδευες και τα αυτιά
Τωρά γενάει στις πλατείες
αυτό που του' μαθές καλά

Μέσα στην άχαρη ζωή σου
κρύβεις τη βία μα κοιτάς
πως κάποια μέρα θα τη δώσεις
σε δυο τύπους με σκουφιά

Έχω πάει κι γώ εκεί

bioμηχανικό τοπίο..λαμαρίνες, σκουριασμένα παράθυρα, μπετόν σε τρίμματα...εργοστάσιο παραμελημένο από την καπιταλιστική παραγωγή πλούτου..τα τέκνα του ντε μπορ, του ντελέζ και της μπατλερ συνωστίζονται στα ντουβάρια, στις σκάλες και στις εξωτερικές ανοιχτοσιες..μπαφακιδες, πρεζάκηδες και βρωμερά χνώτα αλκοχωλικών γεμίζουν τα κενά της περιδιαβένουσας εναλακτικότητας..όλο το συνονθύλευμα του λούμπεν στα παράθυρα της αστικής παρακμής..τρύπια κεφάλια και λάγνα μάτια..σώματα συσπώνται στο ρυθμό μιας πολυπρισματικής μουσικής..-τι τριπάκι έχεις πάρει εσύ?-πρώτο πράμα, κατευθείαν απ' το υποσυνείδητο σου λέω δικέ μου..

ένα εργοστάσιο που σκότωνε προλετάριους τώρα στεγάζει τα παιδιά τους..εκεί από' που ξέφυγαν οι μανάδες και οι πετράδες, επιστρέφουν τα τέκνα, τα έρμαια μιας ομαδικής ψυχοθεραπείας

Κάποτε είχα πει:

Στην αρχή  ήταν ένα σκουπιδάκι. Κάπως το κανα με το χέρι μου και μπήκε και το γύρισα..δε καταλαβαίνω.. θες να αποτελείωσες, καμιά φορά, μοναχός, ένα τραγούδι που ποτέ δε τελειώνει. Και κάτω απ' τα ρούχα μου έψαξα αλλά τίποτα. Θα συμφωνήσω με τη ματαιοδοξία της κρίσης. Θα επισημάνω μάλιστα ότι είναι μια κρίση των ματαιόδοξων. Μια φορά μου φώναξαν γιατί δεν απελπίζομαι εύκολα. Μια άλλη μου είπαν πως φαίνομαι συνέχεια απελπισμένος. Κατέληξα πως δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Μόνο οι μπύρες κάνουν 30 λεπτά παραπάνω και εγώ που τις τελειώνω μια ώρα γρηγορότερα. Κάτσε να σκουπίσω τα γυαλιά μου.
Στα γυαλιά μου που λες καλλιεργούνται λογιών λόγιοι. Άλλοι μιλούν με το στόμα οβάλ άλλοι με το στόμα ορθάνοιχτο. Άλλλλοι πάλι λεν τα λόγια τους πολύ αργά, σα να ρουφούν τσιγάρο τουμπεκί και μόρτικο. Να σου πω τώρα και ένα μυστικό: καταβάθος, νιώθω ενοχλημένος. Είναι που όταν προσπαθείς να σπάσεις τους τοίχους σου είναι σα να στείνεις καινούργιους και παχύτερους. Λες και το ξεπέρασμα της ηθικής είναι στην ουσία το στήσιμο μιας ψηλότερης. Λες και είμαστε μαλωμένοι με την ελευθερία. Μετά βέβαια βρίσκουμε συνέχεια ελαφρυντικά, όπως ο οξυδερκής Φρόιντ. Και μετά είναι αυτό το θέμα με την αναρχία και τους ειδικούς. Ποτέ δε μπόρεσα να διαβάσω μια μπροσούρα και να πω: κατάλαβα τι ήθελε να πει ο γραφών. Μόνο με τις εικόνες τα πήγαινα καλά, αλλά στο τέλος μου είπαν πως έγινε μια ρήξη στην εξέλιξη της ανθρωποταπότητας και πως οι εικόνες είναι το Θέαμα που, ο πατερούλης Ντεμπορ, έλουσε με άπλετο φως. Άντε καλά τώρα..Και μήπως δε κάνω σωστά και τα κακάκια μου mister? Όχι, δεν είναι αυτό. Είναι που.. και δεν είναι επειδή..
Πως γίνεται να υπάρχουν αιτίες για όλα; Πως τα καταφέρανε οι προηγούμενοι ψόφιοι και μας περιορίσανε σε τόσο αφηρημένους τρόπους επικοινωνίας; Άντε τώρα εσύ, να καταλάβεις το "συμπαντικό γίγνεσθαι", το "απόλυτο", το "Είναι" και τα ρέστα. Τελικά καλά που του τη βίδωσε του Νίτσε και μάθαμε λίγα παραπάνω πράγματα ευκολότερα. Μετά ήρθε και ο mieusie Prigozine και έφερε το χάος στο προσκήνιο.. Σωθήκαμε μ' αυτό το χάος. Όλοι οι παππούδες θα βγουν από τα ρούχα τους σα μάθουν πως είναι παραμύθι αυτή η ιστορία με το χριστό και θεο, που τα έσπαασε λέει με το διάολο και άντε λιπάστε τα χορτάρια και πετάτε μπαλίτσες από δω και από κει.

Βαθιά

Τον χώνω μέσα μου βαθιά
μου πονάει το φάρυγγά
και το απολαμβάνω

Και παίρνω και έναν δεύτερο
κύλινδρο
Και δε φοβάμαι τους καρκίνους

-Είμαι το παχύ έντερο του Τζακ
παθαίνω καρκίνο
και ο Τζακ
πεθαίνει

Τζακ, φίλε μου, εσύ και ο Μπάραουζ
και ο άλλος
που μένει διπλα μου
Και βλέπω τις ανάσες του
και κοιτάζω τα ρουθ ούν ια του
τούτ


Η φόρμα και το περιεχόμενο


Με ρώτησε
-Τι θέλει να πει;
Τ'ς απάντ'σα
-Ούτε που με νοιάζει. Η γραφή είναι πλέον τζαζ, δεν έχει νόημα. Έχει το νόημα που του δίνω. Είναι ένα πλαίσιο. Εκει μέσα παζαρεύω. Με παλεύω να με βρώ. ΓΙΑΤ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ κΑτΙ??

Το χώνω και ακόμα μία. Και την θυμάμαι. Πόσο πολύ και πόσο μέσα. Μπορεί να μη πιάνει πάτο, αλλά δεν είναι αυτό φίλε μου. Είναι η φόρμα, η προσπάθεια. Είναι η κραυγή της βιαζου..θέσας. Ο αστός θα φωνάξει για  σπατάλ' της δημόσιας ησυχίας. Και όλο θα τον πίνει... Πιο μέσα, πιο βαθιά πιο δυνατά.. Όλ'ς οι ζωές μας ένας βιασμός..Μια γρηγοράδα

Είμαι αργός μα θα πεθάνω αργά...

Ο φίλος μου

Έχω ένα φίλο
και χαίρομαι γι αυτό.

Θέληση

Θα ήθελα να ήμουν αόρατος. Τώρα.


-ΤΩΡΑ!!!!


('Αστο..πάει κι αυτό..μου πέρασε..)

ΤΕΛΕΙΑ!

Με διαβάζεις τώρα?

Είναι η ώρα,
πρόσθεσε η ρίμα

Τ' αρσενικο δείχνει τα δόντια του.

Τ' αρσενικό φαντάζεται.
φαντασιώνεται, αν έχει κάποια διαφορά τώρα.

Αυτό ειναι αληθινό, όχι το άλλο

Εσύ ξέρεις να στρίβεις το τσιγάρο, δε σ' αγαπώ.

Εσύ, πάλι, ξέρεις να το ρουφάς. Σ' αγαπώ.

Μου λείπεις.

Κι όλο...

Έχω μια πόρτα να με περιμενει
Άραγε
Πως ειναι να μην έχεις τπτ?
πως μπορείς χωρίς να ?


Θυμάμαι που περίμενα μια αποβάθρα με καθαρο ουρανο
και μετα
αυτομόλησα μέσα σε ένα σπιτι που μου έσταζε αχτίδες



Αλήθεια, πόση είναι η ευτυχία που νιωθεις για να πεις ότι είσαι ευτυχισμένος?

Η Θλίψη? Σου προσφέρεται κι αυτή. αγωνιστή
εσύ που πολεμάς σε κάθε σκαλί την ανάσα σου


Εδώ, δημόσιο, στο μπορδέλο της παρακολούθησης και του ελένχου
στο μπορντέλο της απόφασης και της παρόξυνσης περιφέρομαι σαν μια μαλακία έτοιμη να πεχτεί

-Λες να υπάρχει σήμερα κοινό στο αμφιθέατρο Γουάτσον?
-Δε το νομίζω Χολμς.
-Τότε, τι περίμενομε?
-Μα την επόμενη παράστση αγάπη μου


Ο Αγαπητός φαλοκράτης κραδένει την ψωλάρα του και πυροβολεί. Πετυχαίνει τη λεκάνη, την απλώστρα, την φαλκονέρα την γαμώ την παναγία και τον χριστό...

Τι να πεις?
Έχυσα και βούλωσε το κλάμα μου.
Ναι μαλάκα, η ατάκα της ημέρας σου.

Άτιτλο #1

Μαγείρευα το κατσικάκι στη γάστρα για το 46.

Η ερώτηση για της 10.000 ευρώ αναβλήθηκε μέχρι το πέρας των διαφημίσεων. Πρόσθεσα το δενδρολίβανο και ο Μάκης έκραξε σα να βρισκόμουν χιλιόμετρα μακρυά του :"Ρε Άγγελε! Ποια είναι η νοτιοανατολική χερσόνησος της Σοβιετικής Ένωσης;". "Παράτα μας ρε", απάντησα, "δε υπάρχει λάθος απάντηση. Λάθος είναι η ερώτηση. Η Χαλιράσι."

Την πάτησε ο παίχτης.
Η χερσόνησος ήταν η Χαλιράσι.

Πληροφορία: σήμερα το μενού προσφέρει κατσικάκι στη γάστρα πασπαλισμένο με τρίμματα γεωγραμμένης πληροφορίας, αργοψημένης και πολύτιμης.
Η απάντηση που περίμενα για τη δική μου ερώτηση ήταν επίσης μία και συγκεκριμένη. Σα γεωγραφικό τοπωνύμιο, σα χρονολογία γέννησης παρατήρησης.

το μπλε τετραδιο

SORRY, WE ARE CLOSED

Εγώ γεννήθηκα χοντρός, Μα κάπου στο δρόμο αδυνάτησα. Εγώ μεγάλωσα χαζός, Και κάπου κάποιος μου έμαθε. Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, Και η χαρά δεν την αφήνει. 

Τώρα ταξιδεύεις χωρίς φόβο Δικαιωμένη ως τις άκρες των νυχιών σου Περιφέροντας την αιθέρια λάσπη σου Το άρωμα των ζαχαρωμένων σπονδύλων σου Και τη φωτογραφία της γλώσσας σου Στο χωρίς τέλος ξεκίνημα Όλων τω...

Έτσι για το τέλος θέλω να φορέσω ένα φουστάνι, Και μια γαρδένια στ’ αυτί. Από αυτές που η μάνα μου φύτευε για την κηδεία της. Να ξεπεράσω την ειρωνεία της εικόνας Και να βρεθώ μπροστά σου με μια στύση Ικανή...

*ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ* Θα βάλω το πιο πολύχρωμο στεφάνι της μητέρας σου και θα έρθω να σε βρω τη μέρα που την πρωτοσυνάντησες, και σαν από άλλου το σάπιο πνεύμα να γεννήθηκες μια παρασιτική ποιήτρια προσκο...

Από ανεμώλια

Ας Λήξουν

http://www.youtube.com/watch?v=3LRHRk-Xqms

Του Μανόλη Πολέντα.

Aς λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
οι δυνάστες του στείρου λόγου

οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα low profile
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
ας λήξουν τώρα τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση των δυναστών φιλάνθρωπων

τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
ο ουρανός ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις ψυχρές καριερίστες που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις αγνοήσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές, οι μισθοί και οι αποζημιώσεις

τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν

τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.

Το χάσμα, μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της αγάπης
ας λάμψει για όλες τις σπέκουλες της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανού λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας καταλήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.

Τώρα ας ανθίσουν
οι που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι, οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος

να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τους ποιητές
και να τους πω κι εγώ, να συνεχίσω,

ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
απ’ τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι τύπου ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς, οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
η θέση που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα.

Οι αγανακτισμένοι

 και ο κυρ-Παντελής

http://www.youtube.com/watch?v=Lov4oAT2tTk

P.S. αφιερωμένο στις κατσαρίδες που λιμνάζουν στον πύργο και ξέχασαν να τα βάλουν με τους εαυτούς τους.

Εν ώρα υπηρεσίας

Μάθημα 1ο

Μάθημα 2ο

Απορίες ?

Αυτή την ώρα

Ό, τι κι αν γίνεται, τώρα, είναι για να παρηγορηθεί μια θλίψη. Δε θέλω παρηγοριά. Δεν θέλω να αποπλανήσω τον εαυτό μου και τη σκέψη μου με παραγωγή σκέψης.

Τα κύματα της μιζέριας να απλωθούν σε όλα μου τα κύτταρα.

Ούτε να απολαύσω θέλω, αυτήν την ώρα. Ακόμη και η αποτύπωση είναι βάσανο. Τίποτα/ είναι/ μετά το μηδέν. Ακόμη και η παρατήρηση του εαυτού μου σε θλίψη είναι βάσανο. Τίποτα. Δε θέλω να ενισχύσω αυτό το συναίσθημα με μια λογικο-εξελισσόμενη παραπομπή στοιχειών παραγωγικών προτάσεων. Δε χωρά στο μυαλό μου καμιά επιθυμία. Ούτε η επιθυμία του διωγμού της δηλητηρίασής μου' ούτε η χαρά της ανακάλυψης ενός εξαίσιοιυ φαινομένου καταβύθισις μιας υποκειμενικής πυρπόλησης.

θέλω να κυλιστώ μες στο βούρκο των διαμαντιών χωρίς σκοπό' να λερωθώ από σκέψεις χωρίς ελπίδες. Δε ζητώ τίποτα αυτή την ώρα, απ' τον εαυτό μου. Ας είμαι λοιπόν ο εαυτός μου, και μόνο αυτός, εδώ και τώρα. 20, 50, 30.

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα

Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα

Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα

και κανέναν να με χαϊδέψει

και κανέναν να με μαστιγώσει

και κανέναν να με δεχτεί

και κανέναν να με απορρίψει

Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι

που θα μπορούσε να 'ταν η ευτυχία

Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις

Και όλα πήγανε στράφι