Μετά τη βροχή

Όταν είμαι στο βράδυ

Παύω να φωτοανασυνθέτω

Τρέφομαι τότε

Με τα ξερατά της μέρας

Όταν βράδυ είναι, τότε

Έχω ανοιχτές τις πόρτες και

Κλειστά τα μάτια

Όπως  και  οι υπόλοιποι που

Δεν κοιμούνται

Όταν νύχτα υπάρχει

Ζώ με τη ταλαιπώρια ενός

Άλλου

Που δεν είμαι κατ’ ανάγκη εγώ

Αλλά δεν παύω να..

..κίνηση τυχαίων υποκειμένων με ιδιότητες α-καταστασιακές σε χώρο ορισμένο από το μέγα Τώρα..νυχτοπούλια-τροβαδούροι με μεταλλικές αντλίες αντί για ράμφοι σκούζουν το τραγούδι «Λάστιχα Στο Βρεγμένο Δρόμο» σε Μι ύφεση..Ανατολή παραθύρου μοναχής στον όγδοο όροφο πολυτελούς μοναστηριού, καπνίζει μαριχουάνα και τσιμπουκώνει το «Δόξα Στον Μεγάλο Αδερφό» και το «Παρθένες Κοκκινίζουν»..Καπνοί από νταλίκα που παραστράτισε όταν ένας nowhere κατέβασε καντήλια..Πολιτσμάνοι κοιτούν γριούλα-καμικάζι να τους ρωτάει προς τα πού είναι το σπίτι της κοκκινισκουφίτσας..Το κενό ανάμεσα στα σύρματα της ΔΕΗ διαμαρτύρεται και κατεβαίνει σε πορεία με τις μεγαλόχαρες αδερφές ψυχές..Ο παράδεισος τρομάζει για τα κενά τραπέζια και ανακοινώνει μια σειρά μεγάλων ονομάτων που θα παραλάβει..Στην κόλαση εφαρμόζεται η καπναπαγόρευση..Ξεκινούν οι ταραχές..Οι καλόγεροι την πέφτουν στα πανκιά..Ο Μωυσής δείχνει πως φτιάχνονται οι Μολότοφ..Ο Μολότοφ εκδικείται το Μωυσή και δείχνει πως φτιάχνεις υποθαλάσσιο πέρασμα κλάνοντας..Τα κενά απειλούν να κατακλύσουν τη Πλατεία Συντάγματος..Τα τελώνεια φτύνουν από τις ταράτσες των πολυκατοικιών μωβ ροχάλες..Ο Ροζ Πάνθηρας δίνει διάλεξη για τον ορθολογισμό όταν του την πέφτουν τα χόμπιτ με αρχηγό τον Πινόκιο..Τα περιθώρια κατακλύζουν το κέντρο..Τα άκρα ζητούν αναδιανομή της έκτασης..Τα μπαλκόνια τσακίζονται χωρίς προειδοποίηση και οι κουβάδες γίνονται της μόδας και αντικαθιστούν τις όσιες ομπρέλες..Τα βουνά πάνε διακοπές στις παραλίες..Μέγας Χαμός..Μέγας Βασίλειος τρώει μπανάνες και την πέφτει σε τουρίστες που βγάζουν φώτο τα γυμνά του κωλομέρια..Ο Θεός, ο άΓιος Βασίλης και ο Πριγκοζίν γίνονται κολητάρια σ’ έναν τεκέ..Ο Θεός πεθαίνει από εγκεφαλικό..Στην Κηδειά μόνο ο πρώην ζιγκολό-τελειωμένος πορτιέρης Peter the Saint..Μια γριά πυρπολείται στο κέντρο..Δώστε τόπο στα άκρα φωνάζουν τα νιάτα..Δώστε πρέζα στο λαό φωνάζουν οι αστοί..Δώστε ό,τι έχετε φωνάζουν οι μεγαλοαστοί.. Βρέχει. Το πανηγύρι σχολάει και η εκκλησία τελειώνει. Ο Σωκράτης επιστρέφει σπίτι με μαυρισμένο μάτι. Βρέχει. Όλοι επιστρέφουν. Όλα τελείωσαν. Καμιά ελπίδα. Μετά τη βροχή, ακολουθεί η νύχτα. Μετά έρχεται η ξεκούραση· και οι μελωδίες που παγανίζουν. Τα παράθυρα κλείνουν. Οι πόρτες κλειδώνουν. Οι κουβέρτες απλώνονται και οι πατούσες συναντιούνται στα έσχατα του κρεβατιού. Τα γυμνά χέρια αγκαλιάζουν τα γυμνά κορμιά. Σώματα που χορεύουν. Δωμάτια που φωτίζονται από σπίθες. Όπως όταν τρίβονται τα μέταλλα· οι σπίθες τότε δεν είναι από το ίδιο υλικό με τα μέταλλα. Καραβάνη η κάναβι. Φώτα σβήνουν. Μύτες σκουπίζονται. Φώτα σβήνουν. Ονειροπόλοι σκούζουν άυπνοι. Αγρύπνια. Άλλοι οι μεν, άλλοι οι δε, και όλοι οι υπόλοιποι, απόκληροι της λογικής. Και τα τελευταία πτώματα μαζεύονται από την κούραση. Γερνάνε χωρίς να ζούνε.

..χωρίς να ζώ..

Για μένα

Ή

Για κανέναν

Είμαι

Είμαι η ηθική μου και το ξεπέρασμα αυτής

Είμαι αυτό που ήθελα να κάνω , αυτό που τελικά δεν έκανα και αυτό που τελικά δεν ήθελα να κάνω αλλά το έκανα

Είμαι το άλλο μου κομμάτι στη θέση αυτού που θα ήμουν αν δεν ήμουν εγώ

Είμαι πέρα από το Τώρα, στον Τόπο του Άλλου και επιθυμώ την επιστροφή, χωρίς να υπάρχει για να την αποκτήσω

Είμαι η φυγή και ποτέ το εδώ

Είμαι η απώλεια, η προσμονή και ποτέ η πράξη

Είμαι η λύπη, η απογοήτευση και ποτέ η ολοκλήρωση

Είμαι παντού και ποτέ κάπου

Είμαι στο τέλος μου χωρίς να έχω καν ξεκινήσει

Έχω φύγει μα επιμένω να βρίσκομαι εδώ

Έχω την αναπνοή, την τροφή, την πηγή μα ποτέ τη ζωή

Είμαι ο άρρωστος που τον εγκατέλειψε η αρρώστια του

Είμαι ο άνεμος που τον εγκατέλειψαν οι πεδιάδες

Είμαι μια ανάσα που ήταν η τελευταία

Είμαι το τραγούδι που ξέχασα τα λόγια του

Είμαι ένα κινούμενο ανθρωποειδές, που σκορπίζετε από την κλίση του χρόνου, ένας πύργος που το γκρέμισμά του γεμίζει τα τασάκια, είμαι η αναίτια βαθιά πληγή, το μοιρολόι του κρεμασμένου, το ξεραμένο χύσι της πρωινής μαλακίας, η κουκούλα του δήμιου

Είμαι ο απών της ιστορίας μου, ο αμνός του κοπαδιού μου

Είμαι η ιστορία μου που έληξε λόγω χρηματοδότησης

Είμαι η στιγμή ανάμεσα στην αυγή

Είμαι το δείλη του κόσμου που δεν υπάρχει κανείς για να τον ζήσει

Είμαι όσα είμαι και όσα θα ήθελα να είμαι μα τα αρνήθηκα

Είμαι η Άρνηση, ο λόγος της Απόρριψης

Vermilion

Vermilion

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός γκρίζου ρενό

που έμπλεκαν τα πόδια μου με τα πόδια ενός άλλου

κι έλεγα πως η αδελφή μου είναι μεταλλαγμένη με είκοσι δάχτυλα

κι εγώ ανάπηρος με κανένα νύχι να μεγαλώσει τόσο ώστε να πονά

ή έστω τόσο όσο να κάτσω με νυχοκόπτη σ’ ένα μπαλκόνι της Θάσου

σαν τον μπαμπά μου που πάντα άκουγε τζαζ μα ποτέ του δεν φόρεσε καπέλο.

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός γκρίζου ρενό

που είχα τις πρώτες τζίβες μου στο κεφάλι κάποιου άλλου

και νόμιζα πως οι σκέψεις μου πέθαιναν σε ξένο κόμπο

πως όταν έρθει η ώρα να χτενιστούν θα ομορφύνουν το πάτωμα νεκρές

ή θ’ αφεθούν αρρίζωτες να κοσμούν περιλαμπείς φιλόσοφους

σαν την μαμά μου που πάντα μαράζωνε μέσα στην μυρωδιά των κρίνων.

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός σκουριασμένου τοίχους

που έλεγα πως θα μεγαλώσω τόσο ώστε να μην κοιμάμαι

κι ονειρευόμουν την άναρχη φοβέρα μου να κυβερνά το γκάζι

σκληρά, απότομα, ψιθυριστά, τρεμάμενη και τυλιγμένη μ’ αίμα

ή μ’ ένα πόδι μικρότερο από αυτό του κλόουν

σαν την πράξη δειλίας που ονομάζω αυνανισμό και εαυτό.

Για την Ε.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΆΘΕ Ε.!!!

Όλη μέρα εδώ

Γεμίζω αδειάζω τασάκια

Γεμίζω αδειάζω κουράγιο

Γεμίζω αδειάζω έρωτα

Τίποτα δε πρέπει να γεμίζει

πάνω από τα όριά του

Διαφορετικά ξεχειλίζει

Λερώνει

Σε βάζει σε μπελάδες

Και κάτι ακόμα,

Η αναγνώριση της άγνοιάς μου, εκ μέρους μου, με οδήγησε στην περιθωριοποίηση και στην απομόνωση. Έξοδοι διαφυγής του νου και αύξηση της εντροπίας της ύπαρξης στο κατακάθι της κίνησης, της μνήμης και του χρόνου. Τι να σου λέω τώρα...

Η αγάπη

Αγάπη είναι η αποτυχία της μοναχικότητας.

Έτσι! Γιατί το μπετόν είναι γκρι και οι τοίχοι τέσσερεις!

http://www.youtube.com/watch?v=u3JZa2lq2pU

Well now it's three o'clock in the morning

And I can't even close my eyes
Three o'clock in the morning baby
And I can't even close my eyes
Can't find my baby
And I can't be satisfied

I've looked around me
And my baby she can't be found
I've looked all around me, people
And my baby she can't be found
You know if I don't find my baby
I'm going down to the Golden Ground
That's where the men hang out

Goodbye, everybody
I believe this is the end
Oh goodbye everybody
I believe this is the end
I want you to tell my baby
Tell her please please forgive me
Forgive me for my sins

 

Από αριστερά ο Eric Clapton και δεξια ο B.B.King.

Στο πνεύμα του Όρθιου Σουρεαλισμού

Όρθιος σουρεαλισμός

Βλέποντας, στο indy, τα ανθρωπωηδή να κάνουν απλά τη δουλειά τους, καθαρίζοντας σαν πολύ καλά εκπαιδευμένοι απολυμαντές τα παράσιτα που χαλούν με τις φωνές τους το πανηγύρι της ΔΕΘ, δε μπορώ να πω οτι διατήρησα τη ψυχραιμία μου. Ίσα ίσα, οι σκέψεις μου αποπροσανατολίστηκαν και βρέθηκαν σε μια αλληλουχία φράκταλς κοντρα-συναισθημάτων και υπερκινητικότητας. Μετά άναψα ένα τσιγάρο. Μετά άναψε ένας καυγάς.

Στο απέναντι διαμέρισμα, οι δύο συγκάτοικοι, άρχισαν να ορίονται για ένα θέμα που δε μπορούσα να βγάλω άκρη. Συνεχίζεται μέχρι τώρα. Οι συχνότητες και οι εντάσεις των φωνών κάνουν την υποκλοπή δύσκολη υπόθεση (ένα κουράγιο για την ΕΥΠ). Εν πάση περιπτώση, αισθάνομαι λίγο ένοχος για αυτή τη κόντρα των κοριτσιών απέναντι. Μήπως επηρεάστηκαν από τη δικιά μου διάθεση??? Το φαινόμενο της πεταλούδας και η , μεχρι στιγμής αναπόδεικτη, επικοινωνοία των ανθρώπων από μεγάλες απόστάσεις και πανέμορφα ηλεκτρομαγνητικά κύματα έβαλαν το χέρι τους? Θα ηρεμήσω τώρα μπας και το καταλάβουν ότι πρέπει να το βουλώσουν γιατί μου' χουν πάρει τ' αυτιά οι καριόλες. Και δε μπορώ να καταλάβω το γιατί!!!

Υ.Γ. : Πριν τελειώσω το κείμενο, ηρέμησαν. Θα ξαναδοκιμάσω να εκνευριστώ για να δω αν πιάνει το κόλπο...χιχι

Για τα παντώς τύπου κουτάκια version 1.0.1

Έχετε προσέξει κι εσείς ότι τελευταία υπάρχει μια τάση διακίνησης και συγκέντρωσης? Δηλαδή μια κίνηση από ένα πράγματα σε κάποιο άλλο? Λοιπόν, το συνάφι  που θάυμαζε και εντρυφούσε στην "εφαρμοσμένη μηχανιστική φιλοσοφία" ανακάλυψε/ εφήυρε μια έννοια : ελκυστής. Αυτό το πράμα είναι η ονομασία ενός χώρου ο οποίος έχει την ιδιότητα έλκει ή να αποθεί αυτό που κινείται. Λίγο παραπέρα, ο χώρος που έλκει είναι ένας χώρος ευσταθούς ισορροπίας ενώ αυτός που απωθεί, χώρος ασταθούς ισορροπίας.Ο δέυτερος όρος, ασταθής ισοροπία, είναι λίγο δυσνόητος. Σημαίνει πως το σκατόπραμα που βρίσκεται και κινείται στο χώρο,είναι πολύ ευαίσθητο στο να χάσει την ισοροπία του και να απομακρυνθεί από αυτή τη περιοχή του χώρου. ( Παρεπιπτώντως, σαν ισοροποία εννοείται η κίνηση η οποία είναι συνεχής, περιοδική και λίγο-πολύ άχρονη, όπως η κίνηση της γης γύρω από τον ήλιο ή μια ακίνητη μπάλα). Για παράδειγμα: ο ακροβάτης που ενώ ισοροπεί όμορφα και χαριτωμένα είναι πολύ εύκολο να φύγει από 'κει που σεργιανίζει και ... καμπούμ!! Λοιπόν, αν ο χώρος είναι γεμάτος από τέτοιους ελκυστές, έχουμε μετατοπίσεις. Παράδειγμα: η σκιά είναι ένας χώρος που έχει την τάση να έλκει, ενώ ο ήλιος να απωθεί. Και εδώ αρχίζει να μπερδεύει το πράμα. Γιατί, στο τελευταίο παράδειγμα, όταν έχουμε χειμώνα, ο ήλιος μετατρέπεται σε χώρο έλξης, ενώ όταν έχουμε καλοκαίρι το πράμα ζεματάει τόσο πολύ που σε κάνει να ψάχνεις για δεντράκια. Απ' την άλλη όμως, ακόμα και το καλοκαίρι, βλέπεις ένα σκασμό κόσμο να κάθεται να μπροστά στον ήλιο για να αρχίζει να μοιάζει με καπνιστό σολομό. Τί είναι τελικά ο ήλιος? Χώρος ευσταθούς ή ασταθούς ισοροπίας? Απλά είναι ελκυστής και είναι υπέυθυνος για μετακινήσης καθώς και για ομαδοποιήσης με βάση την έλξη ή την αποστροφή που προκαλεί στα κινούμενα δίποδα....Διάλειμα

http://www.youtube.com/watch?v=S4TtHE__hn0

Οι ομαδοποιήσεις. Λίγο πολύ ομαδοποίηση σημαίνει πως παίρνεις και βάζεις ένα σωρό σκόρπιων πραγμάτων σε ένα σύνολο (ή κουτάκι) με κρητίριο μια κοινή τους ιδιότητα. Αυτό είναι πολύ βολικό γιατί έτσι έχεις για λιγότερα πράγματα να εξετάσεις την κίνησή/συμπεριφορά τους. ( Κάτι τέτοιο έκανε και ο θείος Κάρολος με τις κοινωνικές τάξεις του (προλεταριάτο, αστοί κτλ) ). Μετά βλέπεις πως αυτά τα κουτάκια τις παίζουν το ένα με το άλλο και βγάζεις τα συμπεράσματά σου.
Και εδώ γενάται το ερώτημα: μπορούν οι άνθρωποι να μπαίνουν σε κουτιά? Διότι ένας άνθρωπος δεν έχει μόνο μία ιδιότητα αλλά περισσότερες. Και αν υπολογίσεις ότι όλοι οι άνθρωποι, αν και έχουν κάποιες κοινές ιδιότητες κάποιοι με κάποιους άλλους, χαρακτηρίζονται από την προσωπικότητάς τους που είναι το σύνολο των ιδιοτήτων τους, τότε δε μιλάμε για κουτιά αλλά για κλουβιά. Από την άλλη όμως παρατηρείται πως οι άνθρωποι, μπορεί να μη νοιώθουν άνετα να τους ομαδοποιούν, μπαίνουν όμως μόνοι τους σε κουτιά. Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν τα κουτιά? Τι θα πεί όξυνση των κοινονικών αντιθέσεων? Πόλωση της κοινωνοίας? "Εμείς θα σας τα πάρουμε". "Εμείς θα σας επιτηρούμε". Μου φαίνεται πως το πράμα, γενικεύοντας, μοιάζει με κρίση προσωπικότητας. Βούλγαροι, χανούμισες, βαζέλες που λέγει και ο ποιητής.
Και μια άλλη αντίφαση. Για να μαζέψεις τα σκόρπια και να τα βάλεις σε κουτί, πρέπει να δαπανήσεις ενέργεια (αύξηση εντροποίας). Όμως, αν τα κουτιά τα αφήσεις στην τύχη τους, τότε αυτά θα καταλήξουν, αργά ή γρήγορα, στην αταξία-σκόρπισμα ( η εντροποία έχει την τάση να μειώνεται). Παράδειγμα: ένα δωμάτιο όσο και να το συμμαζέυεις τόσο σιγά-σιγά αυτό θα ατακτοποιείται.Λοιπόν? Απ' τη μια να συγκεντρώνονται όλοι για  να ρίξουν το σύστημα και απ' την άλλη να θέλουν και το σκόρπισμα και την άρση των ταυτοτήτων.

Κάπου εδώ τα παρατάω γιατί οι σκέψεις μου χαώθηκαν. Αλλά πριν,
κάτι τελευταίο. Η υλική ύπαρξει του κουτιού παριστάνεται και με "συντεταγμένη, χωροθετημένη και αδιάλυτη(μέχρι ενός καλώς γνωστού ορίου) ενέργεια". Όταν δηλαδή κατασκευάζεις ένα κουτί τότε αυτό μετατρέπεται σε φράγμα που εμποδίζει ή περιορίζει την κίνηση σε συγκεκρημένο μέρος του χώρου. (Άλλωστε γι' αυτό και κατασκευάστηκε). Ένα κουτί δε διαφέρει πολύ από μια φυλακή αλλά και ούτε και από ένα οχυρό καθώς ο σκοπός του είναι να διπλός και αντιφατικός: να περιορίσει κάτι στο έσω του και να εμποδίσει την επικοινωνοία/κίνηση του περιεχομένου προς αυτό που περιβάλλει το κουτί (περιβάλλον) και του περιβάλλοντος προς το περιεχόμενο.

http://www.youtube.com/watch?v=rWR-jJ3v1pk&feature=related

Θέλω ένα κορμί άθικτο,
Ένα κορμί καθαρό
Να σκαλίσω πάνω του την ιστορία μου

Μια καρδιά αθώα,
Παιδική, ανυποψίαστη

Να την ακούω σιγά σιγά
Να πρωτομουρμουρίζει
Τις πρόστυχες μελωδίες μου

ΔΕΝ

Μετά, ΚΑΝΟΝΙΚΑ

Έπλτα.. Οι τοίχοι  με καταδίωκαν για άλλη μια φορά. Σύρθηκά το λοιπόν στη πόρτα, σκούπισα τα γυαλιά μου και βγήκα έξω να πούμε. Ασπρόμαυροι τοίχοι ένα γύρω- μια μελωδία μέσα μου. Το ασπρό ανακατωνόταν μαζί με το μαύρο και το κεφάλι μου, βαρύ λες κια κουβαλούσα χρυσάφι, ηχούσε σαν ομοβροντία κρότου-λάμψης. Πήγα το λοιπόν ήσυχα σε μια γωνιά να αφοδεύσω. Ίδρωσα θα τολμήσω να ομολογήσω. Το κουράδι ήταν από κείνα τα σκληρά που η αγάπη τους κάνει πολύ δύσκολο τον αποχωρισμό. Σηκώθηκα, σκούπισα τα δάκρυά μου κιέφυγα. Δε κοίταξα πίσω μου. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε κι έτσι δε θέλησα να το λιώσει καμιά σόλα καθώς και ένα τέτοιο δέμα για τον παράδεισο είναι σα μια καταστασιακή πλακίτσα. Α ναι, καθώς έχεζα, ο απέναντι τοίχος είχε ένα σύνθημα: ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΕΔΩ. Όταν το διάβασα

Λοιπόν, η ιστορία καταντάει ηλίθια. Εγώ να ρίξω τους εμετούς μου και να τους δω να χοροπηδούν στην οθόνη μου ήθελα. Να διατηρηθούν στο άχρονο κάποιας αποθηκευτικής μνήμης στοιβαγμένη σ΄αυτό το τεράστιο συντηρητήρα σκέψεων και.. Τεσπά, όλα ακίνητα σα τελεία είναι εδώ. Αυτό εννοούσε και το σύνθημα διότι με την απουσία των τόνων έκανε ένα ωραίο... Σκατά. Θα κοπανίσω το κεφάλι μου στον τοίχο μπας αλλάξουν λίγο τα πράγματα έναν γύρω. Καλό παράδεισο κουραδίτσες μου.

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ ‘αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Σηκώθηκα τελικά. Δε μπορούσα άλλο την ακινησία του σπιτιού μου. Φόρεσα τα αστέρια μου και πήδηξα στο κενό. Το έχω κάνει πολλές φορές κι έτσι, όταν eftasa στο έδαφος, ούτε που ακούστηκα. Ταίριαξα το καπέλο μου, έκανα εμετό σε μια γωνιά και πήρα την κάτω βόλτα. Με πονάει η μέση μου άλλα αυτό είναι υποδεέστερο μπρος στην απουσία σου. Περπατώ και χάνομαι στα στενά. Στη πραγματικότητα δε μου λείπεις. Αυτό θα προϋπόθετε ότι κάποτε σε είχα, με την έννοια που ο ένας εραστής έχει τον άλλο. Ακόμα περιμένω το πράσινο φανάρι. Ίσως πρέπει να σταματήσω να περνάω από τις διαβάσεις. Ίσως έτσι να φτάσω τελικά, κάποτε κάπου. Α ναι, δε το' πα πριν: με ενοχλεί όταν τα πράματα είναι σταθερά' όταν τα πράγματα είναι σταθερά θυμίζουν/είναι/γίνονται/μετατρέπονται σε   ρουτίνα-συνήθεια---> προβλέψιμα. Όπως όταν ακολουθείς τους κανόνες...οι κανόνες εφευρέθηκαν για να ομαδοποιούν τα αποτελέσματα και έτσι να μειώνονται η απώλειες. Σκοπός των κανόνων είναι η προβλεψιμότητα για την αποτελεσματικότερη διαχείριση. ΤΟ ΜΙΣΌ ΑΥΤΌ. Όπως και το ότι περιμένω στο φανάρι. Έχω και άλλα πράγματα να κάνω. Έχω να σου φιλήσω το χέρι σου, να παλέψω με τα μάτια σου και να χωθώ στο σώμα σου' κυριολεκτικά. Άσε που με πονάει και η μέση μου. Τι ώρα να έχει πάει? Βέβαια, πρώτα πρέπει να σε βρω. Θυμάμαι την τελευταία εικόνα. Ανέβαινες στο καταραμένο τρένο και πήγαινες να συναντήσεις του διαολεμένους συγγενείς σου. Για τη μέση μου έχω πει τίποτα μέχρι τώρα? Κάτι άλλο. Έχω διαπιστώσει ότι οι μεγάλες αναρτήσεις κουράζουν αυτούς που ενδιαφέρονται για ψήγματα ταύτισης. Να πάτε να χεστείται εσείς. Να γυρίσετε αλλού τη προσοχή σας. Με αηδιάζεται. Το φανάρι θα αργήσει να ανάψει, οπότε έχω λίγο χρόνο μέχρι να βρω ένα περίπτερο. Αρπάζω μια μπύρα και 3 ξυραφάκια. -Ει, θα γίνεις πράσινο? Δε θα μείνω εδώ για πάντα. Μπορώ να σε αγνοήσω αν θες να ξέρεις.... ΑΠΟΥΣΊΑ. Η παιδαγωγική της απώλειας.

Κατά τ' άλλα, κενότητα. Κάλυτερα έτσι.

Μετά αποφάσισα να συνεχίσω να περιμένω.

1

2

3

4

Σύνολο, ένα κουτάκι γεμάτο αίμα. Η παιδαγωγική της απώλειας, που λέγαμε πιο πριν. Και όποιος αντέξει μέχρι το...τέλος.