Τρεις παρά.
Τι ώρα να έχει πάει έξω;
Τέσσερα.
Ας μείνουν τρία.
Οι ώρες αυξάνονται.
Τα τσιγάρα ελαττώνονται.
Αυτή την ώρα,

όλα είναι ίσα.
Ο ύπνος
Ο ξύπνιος
Η λύπη και η μοναξιά
Η χαρά και το κορίτσι
Όλα σφάχτηκαν
σε λεπτομερή κομμάτια.
Κι εγώ
Όπως πάντα εδώ
στην άκρη του κρεβατιού.
Μονολογώ και
ορθοφωνώ.
Ζωγραφίζω αστεία γράμματα.

Ευτυχώς το κρασί τελείωσε.
Ευτυχώς το τραγούδι σίγησε.
Ευτυχώς που θα κινηθώ
θα κοιμηθώ
θα νοσταλγήσω την παρουσία
Το κενό θα κατακλυστεί απ' το δεξί μου πόδι
Μπρούμυτα
καθώς θα ξαπλώσω.
Τι ώρα έχει πάει έξω;

Εδώ όλα καλά
Για απόψε
τουλάχιστον.

Barfly σε λα μινόρε

Έθαψα πολλές φορές ένα παιδί, γλυκό, αθώο και ξέγνοιαστο, μα καμιά φορά όπως τη πρώτη. Τότε που τα χρώματα θόλωσαν και ο χώρος έγινε συγκεκριμένος, χωρίς δυνατότητες πλέον.

Και πήγα μέχρι εδώ. Που βάφτισα ξανά τους τόνους του μαύρου και της μιζέριας με ονόματα λησμονημένων χρωμάτων' τις βολικές εξόδους μου με θύμησες λατρεμένων αιματολουσμένων ξιφομαχιών για την καρδιά ενός κτήνους. Ψυθιρίζω στον εαυτό μου ότι δεν είμαι εγκλωβισμένος: έχω ακόμη τον περίπατο στις 16.00 και στις 21.00' το φοβικό μου κρέας στις 14.00 κάθε 3 μέρες' τις 3 παγωμένες μπύρες που λήγουν στο ψυγείο σα γερασμένα όνειρα' τα ατελείωτα λευκά πακέτα του καρκίνου που μεγαλώνω στα πνευμόνια μου.

Το σακατεμένο μου σώμα το μπαλώνω με ψευδαισθήσεις ελευθερίας μήπως και σταματήσω να κρυώνω.
Τα κενά βράδια τα σκοτώνω σε σελίδες ευαγγελίων.
Τα δάκρυα μου τα αποστρέφομαι.
Σταματάω να πονώ γιατί ο πόνος δε με ομορφαίνει πια. Με κάνει αργό ενώ εγώ πρέπει να προλάβω.

Αρχίζω να εξαφανίζω με ζήλο ό,τι έγινε δικό μου και ότι χαλάει τη σκηνή της επόμενης πράξης. Πνίγω λόγια. Πυροβολώ ευχαριστίες. Ίσως να θυμώσω με όλα αυτά κάποτε. Ίσως όταν θα είμαι σε κάποιο θρόνο αυταρέσκειας, να λερώσω τα μάγουλά μου με κάνα μορφασμό λύπης. Μετά όμως θα συνέλθω και θα ξεσκίσω κάθε τι που μου θυμίζει ότι σκότωσα το γλυκό, αθώο και ξέγνοιαστο παιδί που ήμουν κάποτε.


Είναι να ευχαριστιέται κανείς την κατάντια μου

Να μη το διαβάσει κανείς

Ανοίγω το ψυγείο. Μια μπύρα. Μόνο. Κοιτάζω τον κόσμο έξω. Βρέχει. Ή κάποιος κλαίει; Όπως και να' χει, θα χρειαστώ αδιάβροχο. Ανοίγω τη πόρτα. 10 ευρώ φτάνουν.
-Οι μπύρες και καπνό.
-7.80.
-Ευχαριστώ. Καλό βράδυ.
-Καλό βράδυ.
Η κοπέλα ακόμη είναι στη στάση. Ο θεός δεν την αγαπάει και τη σκουπίζει από τη μπόχα της πόλης. Αν δεν έχεις άρωμα, δεν προσδιορίζεσαι. Όταν βρέχεσαι, επιστρέφεις στην κατάσταση του πυρήνα. Άοσμος, απόθητοςς, βρεγμένος.
Ανοίγω και τη δεύτερη. Βάζω τη ταινία να παίζει. Τελείωσε. Σπάω δύο αυγά. Ανοίγω την πέμπτη. Ήταν μεγάλη η ταινία. Είχε και αγωνία.
Αύριο έχω ξανά αποστήθιση. Κι εκείνη κάπου χαμένη στα λευκά χαρτιά της. Συνέχεια αυτά τριγύρω της. Είναι όμως μόνο αυτά; Δεν έχει τίποτα άλλο. Τόσα περιστατικά στις ζωές μας όλα αυτά τα χρόνια. Τόσες αλήθειες εμφανίστηκαν σε μάτια αγαπημένα. Τίποτα δε τη συγκίνησε; Ίσως όχι. Ίσως ναι. Δε γνωρίζω, σίγουρα. Εκεί πλανιέμαι αιωνίως. Στην άγνοια. Αύριο ξανά τα ίδια. Αποστήθιση των γνωστών έτσι ώστε να αγγίξουμε, να ερμηνεύσουμε το άγνωστο. Κι αυτή... Μία κόμη μέρα στους ίδιους τοίχους. Να μάθω. Να μου γίνει βίωμα η ύπαρξή της. Η ύπαρξη της επιστήμης μου. Το άγνωστο. Αυτό που βιώνω καθημερινά. Με την ελπίδα ότι κάποτε θα γνωρίσω. Αλλά δε γνωρίζω τι. Άρα πρέπει να δεχθώ το άγνωστο της γνώσης. Γιατί τόσα λευκά χαρτιά τριγύρω της; Αυτός είναι ο κόσμος της: χάρτινος εύθραυστος. Ατελείωτος. Γι' αυτό έχει πολλά χρώματα πάνω της. Για να αγγίζει την απομάκρυνση όταν δεν...
Τέλος πάντων. Μια γουλιά (α)κόμη. Σε λίγο θα ανάψω το τσιγάρο μου. Κρυώνω.
Τα τραγούδια μου φαίνονται ατελείωτα. Γι' αυτό τα αλλάζω πολύ γρήγορα. Συνήθως θυμάμαι τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν όταν τα πρωτάκουσα. Είναι δύσκολο να βιώνεις ξανά και ξανά και ξανά τις εντάσεις ορισμένων συναισθημάτων. Έτσι τα αλλάζω. Όπως και τους ανθρώπους. Αλλλλλά καμιά φορά. Απελπίζομαι. Σιχαίνομαι την κίνηση ξέρεις' θαυμάζω την τυχαιότητα και την πρόκληση της κατάφασης στο άγνωστο. Οπότε το αφήνω το γαμημένο. Ακούγεται. Λέει τον πόνο του, τη χαρά, τη καύλα του κοντολογίς. Και με ταξιδεύει. Συνηθίζεις στον πόνο ξέρεις, μετά από κάποια στιγμή. Είναι όπως όταν βγάζαμε τα πρώτα μας δόντια. Τι γλυκός πόνος, από κάποια στιγμή και μετά. Στα τελευταία μου δόντια άρχισα να στεναχωριέμαι. Άρχισα να μεγαλώνω και να αντιλαμβάνομαι ότι μεγαλώνω, και, ότι τα δόντια δεν είναι άπειρα. Όπως η ζωή. Κάποια στιγμή τελειώνουν. Ξέρεις τι λένε γι' αυτό, έτσι; Το πότε θα πεθάνεις, είναι σα το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σου. Δεν είναι στο χέρι σου.
Σπουδαία διαπίστωση ρε μπαγάσα! Ρώτα και κανέναν αυτόχειρα. Που λέει ο λόγος δηλαδή. Γιατί, αφού ονομάστει αυτόχειρας, πλέον μιλάμε για αυτόν χρησιμοποιώντας χρόνο παρελθοντικό, άρα δε μπορείς να του μιλήσεις---> χρόνος παροντικός, σχεδόν μελλοντικός αφού αυτό προϋποθέτει να τον βρεις, πράμα άτοπο αφού δεν υπάρχει στο εδώ ((χώρος)) και στο τώρα (((χρόνος))).
Σε λίγο θα ξαπλώσω. Πρέπει να κοιμηθώ. Το έχω ανάγκη ξέρεις. Αν δεν ξυπνήσω ξέρεις τι να κάνεις, έτσι; Γνωρίζεις; Όχι; Καλύτερα τότε.

Μετά τη βροχή

Όταν είμαι στο βράδυ

Παύω να φωτοανασυνθέτω

Τρέφομαι τότε

Με τα ξερατά της μέρας

Όταν βράδυ είναι, τότε

Έχω ανοιχτές τις πόρτες και

Κλειστά τα μάτια

Όπως  και  οι υπόλοιποι που

Δεν κοιμούνται

Όταν νύχτα υπάρχει

Ζώ με τη ταλαιπώρια ενός

Άλλου

Που δεν είμαι κατ’ ανάγκη εγώ

Αλλά δεν παύω να..

..κίνηση τυχαίων υποκειμένων με ιδιότητες α-καταστασιακές σε χώρο ορισμένο από το μέγα Τώρα..νυχτοπούλια-τροβαδούροι με μεταλλικές αντλίες αντί για ράμφοι σκούζουν το τραγούδι «Λάστιχα Στο Βρεγμένο Δρόμο» σε Μι ύφεση..Ανατολή παραθύρου μοναχής στον όγδοο όροφο πολυτελούς μοναστηριού, καπνίζει μαριχουάνα και τσιμπουκώνει το «Δόξα Στον Μεγάλο Αδερφό» και το «Παρθένες Κοκκινίζουν»..Καπνοί από νταλίκα που παραστράτισε όταν ένας nowhere κατέβασε καντήλια..Πολιτσμάνοι κοιτούν γριούλα-καμικάζι να τους ρωτάει προς τα πού είναι το σπίτι της κοκκινισκουφίτσας..Το κενό ανάμεσα στα σύρματα της ΔΕΗ διαμαρτύρεται και κατεβαίνει σε πορεία με τις μεγαλόχαρες αδερφές ψυχές..Ο παράδεισος τρομάζει για τα κενά τραπέζια και ανακοινώνει μια σειρά μεγάλων ονομάτων που θα παραλάβει..Στην κόλαση εφαρμόζεται η καπναπαγόρευση..Ξεκινούν οι ταραχές..Οι καλόγεροι την πέφτουν στα πανκιά..Ο Μωυσής δείχνει πως φτιάχνονται οι Μολότοφ..Ο Μολότοφ εκδικείται το Μωυσή και δείχνει πως φτιάχνεις υποθαλάσσιο πέρασμα κλάνοντας..Τα κενά απειλούν να κατακλύσουν τη Πλατεία Συντάγματος..Τα τελώνεια φτύνουν από τις ταράτσες των πολυκατοικιών μωβ ροχάλες..Ο Ροζ Πάνθηρας δίνει διάλεξη για τον ορθολογισμό όταν του την πέφτουν τα χόμπιτ με αρχηγό τον Πινόκιο..Τα περιθώρια κατακλύζουν το κέντρο..Τα άκρα ζητούν αναδιανομή της έκτασης..Τα μπαλκόνια τσακίζονται χωρίς προειδοποίηση και οι κουβάδες γίνονται της μόδας και αντικαθιστούν τις όσιες ομπρέλες..Τα βουνά πάνε διακοπές στις παραλίες..Μέγας Χαμός..Μέγας Βασίλειος τρώει μπανάνες και την πέφτει σε τουρίστες που βγάζουν φώτο τα γυμνά του κωλομέρια..Ο Θεός, ο άΓιος Βασίλης και ο Πριγκοζίν γίνονται κολητάρια σ’ έναν τεκέ..Ο Θεός πεθαίνει από εγκεφαλικό..Στην Κηδειά μόνο ο πρώην ζιγκολό-τελειωμένος πορτιέρης Peter the Saint..Μια γριά πυρπολείται στο κέντρο..Δώστε τόπο στα άκρα φωνάζουν τα νιάτα..Δώστε πρέζα στο λαό φωνάζουν οι αστοί..Δώστε ό,τι έχετε φωνάζουν οι μεγαλοαστοί.. Βρέχει. Το πανηγύρι σχολάει και η εκκλησία τελειώνει. Ο Σωκράτης επιστρέφει σπίτι με μαυρισμένο μάτι. Βρέχει. Όλοι επιστρέφουν. Όλα τελείωσαν. Καμιά ελπίδα. Μετά τη βροχή, ακολουθεί η νύχτα. Μετά έρχεται η ξεκούραση· και οι μελωδίες που παγανίζουν. Τα παράθυρα κλείνουν. Οι πόρτες κλειδώνουν. Οι κουβέρτες απλώνονται και οι πατούσες συναντιούνται στα έσχατα του κρεβατιού. Τα γυμνά χέρια αγκαλιάζουν τα γυμνά κορμιά. Σώματα που χορεύουν. Δωμάτια που φωτίζονται από σπίθες. Όπως όταν τρίβονται τα μέταλλα· οι σπίθες τότε δεν είναι από το ίδιο υλικό με τα μέταλλα. Καραβάνη η κάναβι. Φώτα σβήνουν. Μύτες σκουπίζονται. Φώτα σβήνουν. Ονειροπόλοι σκούζουν άυπνοι. Αγρύπνια. Άλλοι οι μεν, άλλοι οι δε, και όλοι οι υπόλοιποι, απόκληροι της λογικής. Και τα τελευταία πτώματα μαζεύονται από την κούραση. Γερνάνε χωρίς να ζούνε.

..χωρίς να ζώ..

Για μένα

Ή

Για κανέναν

Είμαι

Είμαι η ηθική μου και το ξεπέρασμα αυτής

Είμαι αυτό που ήθελα να κάνω , αυτό που τελικά δεν έκανα και αυτό που τελικά δεν ήθελα να κάνω αλλά το έκανα

Είμαι το άλλο μου κομμάτι στη θέση αυτού που θα ήμουν αν δεν ήμουν εγώ

Είμαι πέρα από το Τώρα, στον Τόπο του Άλλου και επιθυμώ την επιστροφή, χωρίς να υπάρχει για να την αποκτήσω

Είμαι η φυγή και ποτέ το εδώ

Είμαι η απώλεια, η προσμονή και ποτέ η πράξη

Είμαι η λύπη, η απογοήτευση και ποτέ η ολοκλήρωση

Είμαι παντού και ποτέ κάπου

Είμαι στο τέλος μου χωρίς να έχω καν ξεκινήσει

Έχω φύγει μα επιμένω να βρίσκομαι εδώ

Έχω την αναπνοή, την τροφή, την πηγή μα ποτέ τη ζωή

Είμαι ο άρρωστος που τον εγκατέλειψε η αρρώστια του

Είμαι ο άνεμος που τον εγκατέλειψαν οι πεδιάδες

Είμαι μια ανάσα που ήταν η τελευταία

Είμαι το τραγούδι που ξέχασα τα λόγια του

Είμαι ένα κινούμενο ανθρωποειδές, που σκορπίζετε από την κλίση του χρόνου, ένας πύργος που το γκρέμισμά του γεμίζει τα τασάκια, είμαι η αναίτια βαθιά πληγή, το μοιρολόι του κρεμασμένου, το ξεραμένο χύσι της πρωινής μαλακίας, η κουκούλα του δήμιου

Είμαι ο απών της ιστορίας μου, ο αμνός του κοπαδιού μου

Είμαι η ιστορία μου που έληξε λόγω χρηματοδότησης

Είμαι η στιγμή ανάμεσα στην αυγή

Είμαι το δείλη του κόσμου που δεν υπάρχει κανείς για να τον ζήσει

Είμαι όσα είμαι και όσα θα ήθελα να είμαι μα τα αρνήθηκα

Είμαι η Άρνηση, ο λόγος της Απόρριψης

Vermilion

Vermilion

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός γκρίζου ρενό

που έμπλεκαν τα πόδια μου με τα πόδια ενός άλλου

κι έλεγα πως η αδελφή μου είναι μεταλλαγμένη με είκοσι δάχτυλα

κι εγώ ανάπηρος με κανένα νύχι να μεγαλώσει τόσο ώστε να πονά

ή έστω τόσο όσο να κάτσω με νυχοκόπτη σ’ ένα μπαλκόνι της Θάσου

σαν τον μπαμπά μου που πάντα άκουγε τζαζ μα ποτέ του δεν φόρεσε καπέλο.

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός γκρίζου ρενό

που είχα τις πρώτες τζίβες μου στο κεφάλι κάποιου άλλου

και νόμιζα πως οι σκέψεις μου πέθαιναν σε ξένο κόμπο

πως όταν έρθει η ώρα να χτενιστούν θα ομορφύνουν το πάτωμα νεκρές

ή θ’ αφεθούν αρρίζωτες να κοσμούν περιλαμπείς φιλόσοφους

σαν την μαμά μου που πάντα μαράζωνε μέσα στην μυρωδιά των κρίνων.

Υπήρχε ένας καιρός στο πίσω κάθισμα ενός σκουριασμένου τοίχους

που έλεγα πως θα μεγαλώσω τόσο ώστε να μην κοιμάμαι

κι ονειρευόμουν την άναρχη φοβέρα μου να κυβερνά το γκάζι

σκληρά, απότομα, ψιθυριστά, τρεμάμενη και τυλιγμένη μ’ αίμα

ή μ’ ένα πόδι μικρότερο από αυτό του κλόουν

σαν την πράξη δειλίας που ονομάζω αυνανισμό και εαυτό.

Για την Ε.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΆΘΕ Ε.!!!

Όλη μέρα εδώ

Γεμίζω αδειάζω τασάκια

Γεμίζω αδειάζω κουράγιο

Γεμίζω αδειάζω έρωτα

Τίποτα δε πρέπει να γεμίζει

πάνω από τα όριά του

Διαφορετικά ξεχειλίζει

Λερώνει

Σε βάζει σε μπελάδες

Και κάτι ακόμα,

Η αναγνώριση της άγνοιάς μου, εκ μέρους μου, με οδήγησε στην περιθωριοποίηση και στην απομόνωση. Έξοδοι διαφυγής του νου και αύξηση της εντροπίας της ύπαρξης στο κατακάθι της κίνησης, της μνήμης και του χρόνου. Τι να σου λέω τώρα...

Η αγάπη

Αγάπη είναι η αποτυχία της μοναχικότητας.

Έτσι! Γιατί το μπετόν είναι γκρι και οι τοίχοι τέσσερεις!

http://www.youtube.com/watch?v=u3JZa2lq2pU

Well now it's three o'clock in the morning

And I can't even close my eyes
Three o'clock in the morning baby
And I can't even close my eyes
Can't find my baby
And I can't be satisfied

I've looked around me
And my baby she can't be found
I've looked all around me, people
And my baby she can't be found
You know if I don't find my baby
I'm going down to the Golden Ground
That's where the men hang out

Goodbye, everybody
I believe this is the end
Oh goodbye everybody
I believe this is the end
I want you to tell my baby
Tell her please please forgive me
Forgive me for my sins

 

Από αριστερά ο Eric Clapton και δεξια ο B.B.King.

Στο πνεύμα του Όρθιου Σουρεαλισμού

Όρθιος σουρεαλισμός

Βλέποντας, στο indy, τα ανθρωπωηδή να κάνουν απλά τη δουλειά τους, καθαρίζοντας σαν πολύ καλά εκπαιδευμένοι απολυμαντές τα παράσιτα που χαλούν με τις φωνές τους το πανηγύρι της ΔΕΘ, δε μπορώ να πω οτι διατήρησα τη ψυχραιμία μου. Ίσα ίσα, οι σκέψεις μου αποπροσανατολίστηκαν και βρέθηκαν σε μια αλληλουχία φράκταλς κοντρα-συναισθημάτων και υπερκινητικότητας. Μετά άναψα ένα τσιγάρο. Μετά άναψε ένας καυγάς.

Στο απέναντι διαμέρισμα, οι δύο συγκάτοικοι, άρχισαν να ορίονται για ένα θέμα που δε μπορούσα να βγάλω άκρη. Συνεχίζεται μέχρι τώρα. Οι συχνότητες και οι εντάσεις των φωνών κάνουν την υποκλοπή δύσκολη υπόθεση (ένα κουράγιο για την ΕΥΠ). Εν πάση περιπτώση, αισθάνομαι λίγο ένοχος για αυτή τη κόντρα των κοριτσιών απέναντι. Μήπως επηρεάστηκαν από τη δικιά μου διάθεση??? Το φαινόμενο της πεταλούδας και η , μεχρι στιγμής αναπόδεικτη, επικοινωνοία των ανθρώπων από μεγάλες απόστάσεις και πανέμορφα ηλεκτρομαγνητικά κύματα έβαλαν το χέρι τους? Θα ηρεμήσω τώρα μπας και το καταλάβουν ότι πρέπει να το βουλώσουν γιατί μου' χουν πάρει τ' αυτιά οι καριόλες. Και δε μπορώ να καταλάβω το γιατί!!!

Υ.Γ. : Πριν τελειώσω το κείμενο, ηρέμησαν. Θα ξαναδοκιμάσω να εκνευριστώ για να δω αν πιάνει το κόλπο...χιχι